"ბილის" კლინიკა, ეს არის სამედიცინო დაწესებულება, სადაც მკურნალობენ სხვადასხვა ავადმყოფობით დაავადებულ ადამიანებს.
კლინიკა დაარსდა 2011 წლის ზაფხულში. კლინიკის დამაარსებელი ზუსტ თარიღს არ ასახელებს უცნობი მიზეზების გამო. მრავალჯერ აუღიათ ინტერვიუ, თუმცა ის არ ამბობს მიზეზს, თუ რატომ მალავს კლინიკის დაარსების ზუსტ თარიღს.
კლინიკა ზაფხულის მერე წარმატებით ასრულებს თავის მოვალეობას. მას არც თუ ისე ბევრი პაციენტი ჰყავს. მასში რაოდენობა განსაზღვრულია. 12 კაცზე მეტი არ მიიღება კლინიკაში.
ამ კლინიკაში მკურნალობენ: ნერვულ აშლილობას, ჰალუცინაციებს, დეპრესიას, სიგიჟეს, კრუნჩხვებს, მოლანდებებს და სხვა მრავალ პრობლემებს.
ყოველ პაციენტს 2 ადამიანი ჰყავს მიჩენილი. პირადი ექიმი და მედდა, ექიმის დამხმარე პერსონა. დამხმარე კონსულტანტს ევალება პაციენტთან ახლო მეგპობრული კავშირის დამყარება. როდესაც მას გაუჭირდება მედდა ეხმარება ყველა წვრილმანში. ექიმი მხოლოდ განსაკუთრებულ შემთხვევებში ერევა.
კლინიკა "ბილი" წარმატებით სარგებლობს. თუმცა წარმატების საინდუმლო არავინ იცის.
12 პაციენტის სახელებია: ლიზი, სელი, ლექსო, ლაილა, ბრიჯითი, თორნიკე, ალექსანდრა, სუზი, მიმი, ნეფერტიტი (რომელიც თავის სახელს დღემდე არ ამჟღავნებს), გიგა და ლინდა.
სხვადასხვა ასაკით. 15-დან 20 წლის ჩათვლით.
ყოველ მათგანზე ორიოდე სიტყვით შემოვიფარგლები.
მხოლოდ ერთი პაციენტია 14 წლის. ალექსანდრა.
ყველაზე მეტის, 20 წლის კი არის გიგა.
თორნიკეს და სიუზის ერთმანეთი უყვართ.
სულ ერთად დადიან.
დიდი სილამაზით გამოირჩევა ლიზი. ძალიან იშვიათი გარეგნობა აქვს რაც გიზიდავს. ყოველი ნაკვთი თითქოს დახატული აქვს. დეპრესიას ვერ აღწევს თავს. რაღაცა აწუხებს და ჯერ ვერ დაადგინეს ექიმებმა მისი მთავარი პრობლემა.
სელის რიჟა თმით იცნობთ. პატარა თვალები აქვს და ხშირად ტირის. მიზეზი რომ ჰკითხოთ არ იცის. ადრე ნარკოტიკებს ღებულობდა. ახლა კი ჩვენთან მკურნალობს.
ლექსო ძალიან სიმპატიური და მიმზიდველი ბიჭია. მისი მთავარი პრობლემა მის ხასიათშია. მთლიანად უნდა შეიცვალოს ახალგაზრდა. ძალიან მძიმე ხასიათი აქვს. მან თავის მოკვლა სცადა რამოდენიმეჯერ.
გიგა ძალიან ჭკვიანია. და მისი ასეთ სიჭკვიანეს ზოგჯერ სავალალო შედეგები მოაქვს. იგი ფიზიკას სწავლობდა და ძალიან წარმატებული სტუდენტი გახლდათ. მოლანდებები აწუხებს ხშირად.
მიმის კარგი ტანი აქვს. მოდელი ყოფილა. ვიღაც ბიჭს შეუცდენია და მას მერე ჰალუცინაციები აწუხებს. მამაკაცების საშინლად ეშინია და ამიტომ მამრობითი სქესის პაციენტებს არიდებენ მიმის.
ნეფერტიტს უყვარს მარტოობა. შეუძლია იჯდეს თავის ოთახში და იქიდან არ გამოვიდეს კვირები. მგონი ეგეც რაღაცას წერს. პოეზია იტაცებს და ლექსებს თხზავს ხოლმე. იგი ალკოჰოლიკია.
თორკინე და სიუზი ერთმანეთზე გამუდმებით ეჭვიანობენ და ეს ეჭვიანობა ზოგჯერ საზღვარს სცდება. მიუხედავად ბევრი კამათისა, ჩხუბისა მათ გაგიჟებით უყვართ ერთმანეთი. ზოგჯერ ექიმები ამბობენ: ალბათ ცოტათი ნაკლებად რომ უყვარდეთ ერთმანეთი სამკურნალო არაფერი ექნებოდათო.
ალექსანდრას, ყველაზე პატარა პაციენტს მახსოვრობასთან აქვს პრობლემები. თითქმის ყველაფერი ავიწყდება ხოლმე. ითიშება და არ ახსოვს ესა თუ ის მონაკვეთი. თუ რა გააკეთა და რატომ გააკეთა.
ბრიჯითი ყველაზე სერიოზული გოგოა კლინიკაში. ექიმები ხშირად ფიქრობენ რომ მას არაფერი სამკურნალო არ სჭირს და ყველაზე საღად მოაზროვნე ადამიანია კლინიკაში. ძალიან ჭკვიანია და ფილოსოფია იტაცებს. განათლებულია უაღრესად. ძალიან ბევრი წიგნი აქვს წაკითხული და დღესაც ამ საქმიანობას აგრძელებს. როცა არ უნდა ნახოთ წიგნს კითხულობს. ჭამის დროს,ძილის წინ, შუადღეს ... მისი პრობლემა სწორედ წიგნებშია. ცოტა დიდი ხანი გჭირდებათ მასთან ლაპარაკი რათა აღმოაჩინოთ თუ როგორ ეფლობა წიგნში და მის გმირებთან აიგივებს თავს. ძალიან რომ ტოპავს ძნელია მასთან გამკლავება. ყოველი წიგნის პერსონაჟში პოულობს თავს.
ლაილა. ძალიან საყვარელია ლაილა.. კეთილია, სულ იღილის. ნაღვლიანი ღიმილი აქვს ლაილას. წყნარი და ნაზია ძალიან. მისი პრობლემა მორცხვობაშია. ძალიან მორცხვია და კომუნიკაციის უნარი არ გააჩნია. კრუნჩხვები ემართებოდა ახალი ხალხის გაცნობისას იმდენად ნერვიულობდა. ლაილას ძალიან გრძელი თმა აქვს და ეს ყველაზე ძვირფასი რამაა მისთვის. თმაზე რომ შეეხო შეიძლება გაგიჟდეს.
ლინდა. საყუარელი და სასაცილო როჟაა. სულ ხუმრობს და ამხიარულებს მთელს კლინიკას. ძალიან გიჟია და სულ აქეთ-იქით დახტის. ლინდა ბევრს ეწევა. ფილტვების პრობლემა აქვს და საშინელი ხველა აწუხებს. ღამ ღამობით ბევრჯერ გადარჩა დახრჩობისგან. მისი ნერვული სისტება ძალიან მძიმე მდგომარეობაშია. ისეთ რაღაცეებს აკეთებს მომენტებში რომ გაკვირვებული რჩება ყველა. ერთი გარკვეული პრობლემა ვერ იპოვეს. თითქმის ყველაფერი სჭირს. ყველაზე კარგი ისაა, რომ მოკლე ვადიანია ეს მისი გამოხტომები.
ყოველი მათგანი თავისებურად საინტერესო პიროვნებაა.
საინტერესო დაწესებულებაა და დაკვირვების კარგი ობიექტი. :)
ჩანაწერები "ბილის" კლინიკიდან ნელ-ნელა მჟღავნდება.
"ბილი" დაერქვა კლინიკას ერთი ცნობილი გოგონას პატივსაცემად, რომელიც 14 წლის ასაკში გააუპატიურეს. გოგონამ მთელი თავისი ცხოვრება ტანჯვაში გაატარა, თუმცა გააკეთა ისეთი რამ, რითიც თავისი სახელი დაუტოვა მომავალ თაობებს.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Showing posts with label მკურნალობა. Show all posts
Showing posts with label მკურნალობა. Show all posts
Tuesday, November 15, 2011
Saturday, October 22, 2011
მკურნალობა
მკურნალობის 1 კვირა, მკურნალობის 7 დღე..
მკურნალობა ექიმთან სიარულის გარეშე
მკურნალობა ნევროზისა და გადაბჟირებისა..
მკურნალობა ისტერიკებისა..
ჩემზე ყველაფერი არავინ ამ ქვეყნად არ იცის. არც უახლოესმა ადამიანმა, არც დედამ..
ყველაზე მეტი რამ ჩემს შესახებ იცის ჩემმა ახლო მეგობრამა, რომელსაც დიდ პატივს ვცემ და რომელიც ყველაზე უკეთ მიგებს და მიტანს.
ეს ბექაა..
და დავუბრუნდეთ თემას..
დიახ, უკეთ ვარ, მაგრამ არ ვიცი ის, რაც იყო მომიბრუნდება თუ არა..
ძალიან გვიან მოხდა ის, რაც უფრო ადრე უნდა მომხდარიყოო..
დედა, დედა მედგა 7 დღის განმავლობაში გვერდით..
შეიძლება ცოტა არეულ-დარეული პოსტი გამომივიდეს, მარა იმედია მთავარ აზრს პოსტისას ჩაწვდებით. თუ არა და არც ეგაა პრობლემა :) მე ხომ ჩემთვის ვწერ.
წარსულით ლაპარაკს მივეჩვიე.. ყველაფერს წარსულ დროში ვყვები
ერთი კვირის განმავლობაში ძლიერად ვმკურნალობდიო, მომიყვა ლიზი..
ლიზი: "კიდე კაი 24 საათიანი შემოტევები არ მქონდა, თორემ სამსახურში რას ვიზავდი არ ვიცი.. მაგრამ სამაგიეროდ ყოველ საღამოს მემართებოდა კრუნჩხვები ტირილისა და ჩაბჯირებები. დედაჩემი ექიმთან მისულა და ექიმმა დანიშნულება მისცა.
საღამო იწყებოდა ტირილით, გრძელდებოდა ბღავილით და მთავრდებოდა ჩაბჟირებით..
არავინ იცოდა თითქმის ჩემ და დედაჩემის გარდა ამაზე. ერთი კვირა ნემსებსაც კი მიკეთებდა დამამშვიდებელს.. წამლებში რადენი ფული წავიდა ვერ აღგიწერთ.
და ვის გამო?
რის გამო?
სასაცილოა.
ძალიან ძნელია ტირილის დროს სუნთქვის აპარატი თუ გაგეთიშათ, რაც ხშირად მჭირდა მე.. ტირილი იმდენად იმატებდა, რომ სუნთქვას უშლიდა ხელს და მეშინოდა დახრჩობის.
ნემსებმა და დამამშვიდებელმა წამლებმა სულ მომთენთა და ხასიათიც შემიცვალა.
მჭირდა გათიშვები..
ცხოვრებაში რა არ ხდება თურმე.
არის რაღაცეები, რაზეც არ უნდა ილაპარაკო უბრალოდ, მარა ავლაპარაკდი.
ეს უკვე საზღვრებს სცდება.
რას ვიფიქრებდი თუ ეს შემთხვევა ასეთ დღეში ჩამაგდებდა?ამ 7 დღეს არასდროს დავივიწყებ ჩემი სიცოცხლის განმარვლობაში.
ვერც.
დასიებული მქონდა ყოველ დილით თვალები...
ტირილმა უფრო დამისუსტა ისედაც სუსტი თვალები.
ძალიან მგრძნობიარე თვალები მაქვს და ცრემლებმა სულ მომისპო..
ნემსების დანახვაზე გონება მებნევა, ცუდად ვხდები.
იმოქმედა ძილზეც.
ტირილით ვიღვიძებდი შუა ღამეს...
კოშმარული სიზმრები..
ენერგიას ვხარჯავდი ტირილის მოთოკვაშიც..
მთელი ძალით ვცდილობი შემეკავებინა, რომ მამას არ გაეგო..
მამას ეს ამბავი რომ გაეგო რა დატრიალდებოდა წარმოდგენაც არ მინდა..
ტირილს ასე ვერ გამოაპარებდი, მარა კიდე კაი რომ საღამომდე მუშაობდა და სახლში რომ მოვიდოდა მაშინვე იძინებდა..
ეს მას არ უნდა ენახა...
იცით, თურმე ცრემლებიც თავდება..
ტირილი უცრემლოდ გინახავთ?
მე ვნახე ამ ერთი კვირის ბოლო დღეებში..
როგორ მემართებოდა ეს?
უბრალოდ.. ადამიანს მეხსიერებაში აქვს ის რაც ჩემს შემთხვევაში საღამოს ვლინდებოდა და ამ დროს მეწყებოდა ნერვიული ტირილი და ისტერიკები.დედა რომ არა, ალბათ ვერ გადავიტანდი...
დედა მიკრავდა აბღავლებულს გულში,
დედა მეფერებოდა,
დედა მიკოცნიდა თვალებს, რომლებიც სიგიჯემდე მეწვოდა,
დედამ იცოდა მიზეზი და დუმდა,
დედა ითმენდა ჩემი თხოვნით,
დედამ გადაიტანა ის ერთი კვირა ჩემთან ერთად,
დედამ განიცადა იგივე რაც მე,
ორმა ადამიანმა გადავიტანეთ მკურნალობის საშინელი ერთი კვირა,
დედაჩემმა ჩამიღვარა ის სიყვარული გულში რაც ეხლა მაქვს,
დედაჩემი ჩემი ნაწილია, მისი წასვლის შემდეგ ნახევარი ლიზი დავრჩები...
მე და დედამ ვიმკურნალეთ ის ერთი კვირა და მგონი მოვრჩით..
ვინ დამავაადა?
ჰმმ."
ლიზი შენ ძლიერი ხარ უკვე. ამაზე უარესი რა უნდა გადაგხდეს თავს.
ჩემი აზრით ამაზე არავის არ უნდა მოუყვე.
და ის, ვის გამოც ეს ყველაფერი მოხდა, მე პირადად ფეხით გავსრესდი და ჩემი ფურთხის ღირსადაც არ ჩავთვლიდი...
გპირდები არავის მოვუყვები...
ჯანმრთელობას გისურვებ :)
Subscribe to:
Posts (Atom)

